به گزارش آی وکیل به نقل از مهر، محمد شهریاری، سرپرست دادسرای جنایی تهران، در یادداشتی در فضای مجازی درباب
پرونده قتل سوگند صیادی، دختر نوجوان کرمانشاهی، نوشت:
با تشدید مجازات، صورت مسئله را پاک نکنیم.
در پی حادثه تلخ دختر نوجوان سوگند صیادی، در کرمانشاه، قبل از آن که ابعاد حقیقی ماجرا و علت وقوع آن و نحوه مرگ یا قتل روشن شود، عده ای بلا فاصله خواهان قصاص، تشدید مجازات و افزایش حبس شده اند.
بی تردید خشونت ضد زنان و خردسالان محکوم است، اما پرسش اساسی این است که آیا واقعا تصور می نماییم با افزایش مجازات، ریشه های وقوع جنایت را از بین می بریم؟
امروز
زندان های ما مملو از افرادی (اعم از زن و مرد) است که مرتکب قتل همسر، فرزند و دیگر اعضای خانواده شده اند. آیا بررسی نموده ایم این افراد قبل از ارتکاب جرم چه وضعیت روانی، شخصیتی و اجتماعی داشته اند؟ چه برنامه های اصلاحی، روان شناختی و تربیتی برای آنان اجرا شده و نتایج این اقدامات چه بوده است و الان در زندان چه وضعیتی دارند؟ آیا زندان های ما صرفا محل نگهداری محکومان و سپری کردن دوران حبس است یا نهادی برای اصلاح، بازپروری و پیش گیری از تکرار جرم؟
از منظر جرم شناسی، تشدید مجازات الزاماً به معنای افزایش بازدارندگی نیست. خیلی از جرایم خشونت آمیز خانوادگی، ریشه در عوامل پیچیده روان شناختی، اجتماعی، فرهنگی و خانوادگی دارند که بدون شناخت و مداخله در آنها، افزایش مجازات به تنهایی راهگشا نخواهد بود.
قانون گذاری، همچون تصویب قوانین حمایتی در عرصه منع خشونت ضد زنان، ضروری است؛ اما
قانون بدون ضمانت اجرای مؤثر، مداخله بموقع و ساختار اجرایی کارآمد، به تنهایی معجزه نمی کند.
جامعه قبل از آن که به موج سواری و هیجان مجازات خواهی نیاز داشته باشد، به عقلانیت پیشگیرانه نیاز دارد.
نمی توان بدون مطالعه جرم شناختی، روان شناختی و
جامعه شناختی، بعد از هر حادثه صرفا نسخه تشدید مجازات تجویز کرد. سیاست جنایی باید حاصل پژوهش، شناخت دلایل جرم و ارزیابی اثربخشی مداخلات تقنینی، قضایی و اجرایی باشد.
می بایست بجای آن که بعد از هر جنایت درباره ی مجازات مرتکب بحث نماییم، بپرسیم چرا نتوانسته ایم قبل از وقوع آن، جان یک انسان را نجات دهیم؟
هنر نظام عدالت کیفری فقط مجازات قاتل نیست، هنر بزرگ تر آن، ممانعت از تولید یک قاتل و نجات انسانی است که هنوز قربانی نشده است.
مجازات، یکی از ابزارهای عدالت کیفری است، اما تمام عدالت کیفری نیست.
بطور خلاصه بسیاری از جرایم خشونت آمیز خانوادگی، ریشه در عوامل پیچیده روان شناختی، اجتماعی، فرهنگی و خانوادگی دارند که بدون شناخت و مداخله در آنها، افزایش مجازات به تنهایی راهگشا نخواهد بود. قانون گذاری، همچون تصویب قوانین حمایتی در زمینه منع خشونت ضد زنان، ضروری است؛ اما قانون بدون ضمانت اجرای مؤثر، مداخله به موقع و ساختار اجرائی کارآمد، به تنهایی معجزه نمی نماید. جامعه پیش از آنکه به موج سواری و هیجان مجازات خواهی نیاز داشته باشد، به عقلانیت پیشگیرانه نیاز دارد. نمی توان بدون مطالعه جرم شناختی، روان شناختی و جامعه شناختی، پس از هر حادثه صرفاً نسخه تشدید مجازات تجویز کرد. سیاست جنایی باید حاصل
پژوهش، شناخت علل جرم و ارزیابی اثربخشی مداخلات تقنینی، قضایی و اجرائی باشد. باید به جای آنکه پس از هر جنایت در رابطه با ی مجازات مرتکب بحث نماییم، بپرسیم چرا نتوانسته ایم پیش از وقوع آن، جان یک انسان را نجات دهیم؟هنر نظام عدالت کیفری فقط مجازات قاتل نیست، هنر بزرگ تر آن، جلوگیری از تولید یک قاتل و نجات انسانی است که هنوز قربانی نشده است. مجازات، یکی از ابزارهای عدالت کیفری است، اما تمام عدالت کیفری نیست.