برای حفظ وحدت ملی، تکثر عقاید را بپذیریم قیمت ارز را آزاد نکنیم در قوه قضاییه با مهربانی رفتار نماییم و...

به گزارش آی وکیل به نقل از خبر آنلاین روزنامه شرق نوشت: انباشت مشکلات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی قبل از جنگ، چنان فقدان افق روشنی را رقم زده بود که گروه هایی از شهروندان ناامید از اصلاحات، به خیابان آمدند و دشمن این فضا را به اشتباه نشانه ضعف ایران تلقی نمود. حال اما برون رفت از این جنگ، بازهم چاره ای قاطع نیافته است.
تدبیر راهبردی و درخشان دولتمردان، فضاسازی برای ورود مردم به خیابان در دفاع از تمامیت ارضی کشور بود. مردم با هر گرایشی آمدند و وحدت بر محور منافع ملی را معنا کردند؛ امری که می تواند پایه ای برای حکومت داری نوین باشد. بالاتر از سه ماه از جنگ می گذرد و مردم هنوز در خیابان ها هستند. در عین حال، جنگ وضعیت اقتصاد را بحرانی تر کرده است. حتی در صورت پیروزی، تورم، بیکاری و فقر بدتر از گذشته خواهد بود. قدرت خرید خانوارها سقوط کرده، زیرساخت هایی چون فولاد و انرژی لطمه دیده، صادرات کاسته شده و صنایع پیشین و پسین آنها نیز گرفتار لطمه شده اند.
نااطمینانی ها افزایش، سرمایه گذاری کاهش و بنابراین رشد اقتصادی روندی نزولی طی می کند. تجربه اخیر جنگ اوکراین نیز نشان داد با وجود حمایت های جهان غرب، اقتصاد آن کشور در سراشیبی قرار گرفته است. صندوق بین المللی پول نرخ تورم سال ۲۰۲۶ را ۶۸.۹ درصد پیش بینی کرده و بنابر جدیدترین گزارش های بانک مرکزی از تورم نقطه به نقطه ۶۷ و ۵۳.۹ درصد در فروردین و اردیبهشت، نوید صعودی تندتر را می دهد. رکود تورمی عمیق تر شده، بنگاه ها توان حفظ نیروی کار را ندارند و تعدیل نیرو گسترش یافته است. برخی بنگاه های کلیدی لطمه دیده اند، برخی دیگر سرمایه در گردش ندارند و بیکاری ناشی از جنگ رکورد خواهد زد. یکی دیگر از آثار مهم جنگ، ایجاد قشربندی جدید است؛ اقلیتی که از جنگ سود می برند و انبوه مردمی که از آن زیان می بینند.
حاصل این وضعیت، تعمیق فقر و گستره نارضایتی است که بستری برای بهره برداری دشمن فراهم می آورد. آمریکا با نگه داشتن روابط در فضای ابهام و طولانی کردن جنگ و تحریکات تفرقه انداز، از داخل بر کشور فشار می آورد. از طرف دیگر، جریانات تند سیاسی در تلاش اند خیابان را به سود خود مصادره کنند و با شعارهای تند، بر وحدت ملی ضربه بزنند. این جریان، مکمل خطرناک دشمنان بیرونی است.
هوشیاری ایجاب می کند که حاکمیت:
• در حوزه اقتصادی: از هر سیاستی مانند آزادسازی قیمت ارز یا کاهش دفاع از اقشار لطمه پذیر که فشار را بر دوش مردم بیفزاید، بپرهیزد.
• در حوزه سیاسی: راه گفت و گو با تشکل ها را بگشاید. اجازه داده شود تشکل های منتقد دیدگاه های خودرا درباره ی چگونگی خروج از شرایط جنگی به وضوح بیان کنند.
• در حوزه فرهنگی: تکثر را قبول کند.
• در حوزه قضائی: با تعادل، موازین شرعی و رأفت و عفو، رفتار کند. عفو معترضان قبل از جنگ (به جز آنهایی که دستشان به خون آغشته شده است) راهکاری مهم برای تحکیم وحدت است.
فراموش نکنیم: دشمن فقط در شکاف های عمیق سیاسی، اجتماعی و اقتصادی موفق می شود. اگر همبستگی درونی باشد، از بیگانه هیچ کاری ساخته نیست. حاکمیت باید در این راه شجاعانه عمل کند تا بتواند وحدت ملی را پاس بدارد.
بطور خلاصه، مردم با هر گرایشی آمدند و وحدت بر محور منافع ملی را معنا کردند؛ امری که می تواند پایه ای برای حکومت داری نوین باشد. اگر انسجام درونی باشد، از بیگانه هیچ کاری ساخته نیست.